Zeker weten?

Een vijf voor schrijven stond er steevast op mijn rapport. Die kreeg ik ook  alleen maar, omdat ik zo mijn best deed. Anders was een drie of een vier meer op zijn plaats geweest. Vanaf groep drie was het al mis. Ik heb en had een afschuwelijk handschrift. Of het nu kwam omdat ik mijn pen verkeerd vast houd (de corrigerende tik, telkens als ik mijn pen verkeerd vast had, hielp in elk geval voor geen meter), of omdat mijn fijne motoriek nu eenmaal wat grof is afgesteld. In elk geval hebben ze er de hele lagere school tijd niets beters van kunnen maken.

Niet alleen schrijf ik afschuwelijk, ik ben ook nog eens een vreselijke knoeipot. Doorhalen, woorden er tussen proppen, onder en boven de regel schrijven. Zelfs voor mij is het vaak onleesbaar.

Voor zo’n knoeier als ik ben, kon de computer wel uitgevonden zijn. Ik kan knippen, plakken, tussenvoegen zo veel als ik wil. Ik kan iets nieuws bedenken, iets overbodigs weghalen en het blijft overzichtelijk. Het enige dat ik heel goed in de gaten moet houden is dat de persoonsvorm en de zinsopbouw met al dat knippen en plakken vaak verandert. De veranderde d’s en t’s zie ik nog wel eens over het hoofd.

Met al die moderne techniek, kan ik me concentreren op waar ik wel goed in ben: het schrijven van verhalen. Sinds kort ligt mijn eerste boek gedrukt en wel klaar. Het is prachtig geworden. Mijn lief, de corrector en ik hebben zo ons best gedaan een mooi product af te leveren. En dat is gelukt. Van de mooie glimmende kaft tot de laatste zin van het binnenwerk; het ziet er puik uit.

Aan een ding heb ik echter niet gedacht. Iedereen in mijn omgeving en bij signeersessies wil graag een gesigneerd exemplaar. Een gevoel van euforie trekt door me heen als ik mijn boek signeer.  Toch doe ik het ook met pijn in mijn hart. Het  voelt tegelijkertijd haast als een belediging. Een belediging van iedereen die er zo veel werk van heeft gemaakt om er iets moois van te maken. Met elke letter die ik schrijf, vermink ik mijn boek een beetje en bederf ik de eerste maagdelijke pagina.  Misschien moet ik in het vervolg bij signeersessies eerst vragen: ‘Zeker weten?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *