Humor in de boekenweek

Eerder gepubliceerd (17 maart 2014) op thrillerlezers.blogspot.nl

Zondagmiddag. Laatste dag van de boekenweek. Net terug van Steenwijk waar ik gisteren nog een heel gezellige meet en greet bij het Steenwijcks Boeckhuys  heb gehouden. Voor me op tafel ligt het boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa. Toch wel jammer dat het deze week zo druk met boekpresentaties is geweest, dat we besloten hebben niet met Tommy op pad te gaan. Nog even zet ik een bedankje voor de gastvrijheid en de mooie bloemen op facebook, als ik een foto van Tommy in de trein voorbij zie komen. Ineens weet ik wat ik met mijn dagje vrij reizen wil doen. Niet ergens naar toe, maar gewoon in de trein stappen en voor gaan lezen uit mijn boek.

Het fijne van het lezen van een goed boek vind ik, dat ik even de wereld om me heen vergeet. Voor een aantal uren verblijf ik in de wereld van het boek. Voor schrijven geldt voor mij hetzelfde. Ik ben voortdurend in de ban van het boek. Ook als ik niet aan het schrijven ben, kan ik de gebeurtenissen en de personen uit het boek maar moeilijk loslaten. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Nieuwsgierig hoe het verder zal gaan.

Behalve dat ik graag wegdroom bij een boek ben ik echter ook een mensen-mens. Als schrijver kom ik nadat het boek af is en in de winkel ligt echter nauwelijks meer met de lezer in aanraking. Sommigen laten me weten dat ze genoten hebben (ben ik altijd heel blij mee). Ook in de recensies wordt tot nu toe gelukkig aangegeven dat de recensent het met plezier gelezen heeft.

Tot nu toe blaak ik, tot mijn eigen verbazing, van zelfvertrouwen als ik een boek af heb. Ik weet gewoon dat ik iets leuks geschreven heb. Toch ben ik blij als lezers en recensenten dat beamen. Spannend, ontroerend, romantisch, actie, meeslepend, intrigerend. Allemaal begrippen waar ik in verband met ‘Cupcakes en een koffer’ geen moeite mee heb. Lang heb ik echter getwijfeld of ik op mijn kaft het woord humor wel zou kunnen gebruiken. Mijn meelezers hebben me over de streep getrokken. De recensent die schreef: ‘Yara March heeft een komische gedetailleerde schrijfstijl, die fijn en makkelijk leest’ heeft er tenslotte voor gezorgd dat ik telkens als ik het overlees, weer met een bigsmile op mijn gezicht rondloop.

Direct contact met de lezer terwijl hij of zij het boek leest, heb ik echter nog niet gehad. Tot vandaag. Snel pak ik een klein koffertje in. Het thema is tenslotte reizen. Een paar boeken, mijn flyers, de samenvatting van de reviews, een paar flesjes water en natuurlijk het boek van Tommy. Vandaag hoef ik me niet druk te maken over in of uitchecken, ik kan vrijelijk switchen van trein naar trein.

foto trein 1925105_470279853100262_1470444778_n kopieNog snel facebook ik dat ik op pad ga en roep mensen op te komen luisteren. Pas in de tweede trein werkt eindelijk mijn twitter weer en kan ook mijn lief volgen waar ik zit.

‘Het is boekenweek. Mag ik u komen voorlezen?’, met die vraag ga ik van coupé naar coupé en van trein naar trein. Gelukkig: regelmatig gaan mensen er eens goed voor zitten.

Ik deel flyers uit die nu echt gelezen worden. Mensen maken foto’s (als je dit leest wil je ze me sturen of op mijn facebookpagina zetten?), ik beantwoord vragen, ik word gevraagd om mijn flyers te signeren. Ik word weggestuurd door mensen aan de overkant van het pad, die pas nadat ik al aan het voorlezen was, gingen zitten en die niet met mij mee willen lezen. Ik zie mensen die opgelucht zijn als ik níet bij ze kom zitten, maar ik zie vooral veel mensen die aangenaam verrast zijn dat ik ze kom voorlezen.

En dan gebeurt er iets magisch. Ik ervaar hoe mensen in de lach schieten, hoe ze knikken als ze iets herkenbaars horen. Ik hoor het gegrinnik, zie de smile op de gezichten om me heen.

Eindelijk begin ik echt te geloven dat het woord humor terecht op mijn cover staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *